Dotacja z Unii Europejskiej w ramach Programu Fundusze Europejskie dla Mazowsza 2021-2027
Opracowanie oraz wdrożenie całkowicie nowego produktu w postaci mieszanki z wykorzystaniem przetworzonego granulatu przeznaczonej zarówno do stabilizacji gruntów zanieczyszczonych metalami ciężkimi.

PROJEKT ZAKOŃCZONY – 30.09.2026 r.
Projekt „Opracowanie oraz wdrożenie całkowicie nowego produktu w postaci mieszanki z wykorzystaniem przetworzonego granulatu przeznaczonej zarówno do stabilizacji gruntów zanieczyszczonych metalami ciężkimi”, współfinansowany z programu Fundusze Europejskie dla Mazowsza 2021–2027, został zakończony 30 września 2026 r. Opracowano trzy receptury granulatu z odpadów z preparatem mikrobiologicznym, które w najskuteczniejszych wariantach ograniczają wymywanie metali ciężkich o ok. 99%. Technologię zweryfikowano w skali przemysłowej (ok. 40 ton granulatu) i przy rzeczywistej inwestycji, a zakupione maszyny umożliwiają jej wdrożenie w działalności ECO RGS.
-
Prezentacja projektu podczas targów POLECO 2026 w Poznaniu
Podczas tegorocznych Międzynarodowych Targów Ochrony Środowiska POLECO w Poznaniu, mieliśmy okazję zaprezentować nasz projekt „Opracowanie oraz wdrożenie całkowicie nowego produktu w postaci mieszanki z wykorzystaniem przetworzonego granulatu przeznaczonej zarówno do stabilizacji gruntów zanieczyszczonych metalami ciężkimi” dofinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach programu Fundusze Europejskie dla Mazowsza 2021–2027.
Uczestnicy targów mieli możliwość zapoznania się z założeniami projektu, opracowywaną technologią oraz jej potencjalnym zastosowaniem w obszarze stabilizacji gruntów i ochrony środowiska.
Obecność na targach POLECO 2026 była okazją do przedstawienia innowacyjnych rozwiązań rozwijanych przez ECO RGS w gronie przedstawicieli branży środowiskowej oraz zwrócenia uwagi na możliwości wykorzystania materiałów pochodzących z odzysku w nowoczesnych technologiach stabilizacji gruntów.



-
Etapy
PIERWSZY ETAP
Pierwszy etap polegał na sprawdzeniu rozwiązania w skali laboratoryjnej. Skażono cztery typy gruntów: piasek równoziarnisty, piasek gliniasty, piasek pylasty oraz grunt antropogeniczny, wykorzystując cynk, kadm, miedź, nikiel i ołów. Następnie oceniano, czy zastosowanie preparatów bakteryjnych immobilizowanych na nośnikach, takich jak zeolit i biowęgiel, może ograniczyć wymywanie metali z gruntu. W wynikach badań wykazano istotne ograniczenie ilości metali pozostających w fazie wodnej względem kontroli, przy czym skuteczność zależała od rodzaju gruntu i zastosowanego nośnika.
W tym etapie prowadzono również prace nad recepturami granulatów i mieszanek gruntowo-granulatowych. Wytypowano receptury, które mogły być kierowane do dalszych badań, a w podsumowaniu etapu wskazano realizację kamieni milowych: uzyskanie kruszywa z liczebnością mikroorganizmów minimum 10 000 komórek/g materiału, uzyskanie minimum 75% zmniejszenia wymywania metali w fazie luźno związanej oraz opracowanie recept stabilizacji gruntu poprawiających jego parametry wytrzymałościowe.
DRUGI ETAP
Drugi etap był przeniesieniem wybranych rozwiązań ze skali laboratoryjnej na poletka doświadczalne. Badania prowadzono między innymi na piasku pylastym skażonym metalami ciężkimi. W wariantach z dodatkiem granulatu i preparatów bakteryjnych immobilizowanych na zeolicie udział metali pozostających w fazie wodnej był bardzo niski, a w raporcie wskazano, że na tych przykładach osiągnięto kamień milowy dotyczący stabilizacji metali w gruncie.
W etapie II przygotowano również granulaty wzbogacone preparatami bakteryjnymi. W końcowym preparacie uzyskano liczebności odpowiadające 10⁷ komórek bakteryjnych dla zeolitu oraz 10⁶ dla biowęgla, a oba preparaty wykazywały aktywność ureolityczną, prowadzącą do podniesienia pH powyżej 9.
W części geotechnicznej wykonano badania polowe VSS i PD. W raporcie wskazano, że wszystkie badane warianty dla piasku pylastego i gruntu antropogenicznego osiągnęły wymagany moduł odkształcenia E₂ w przedziale 50–80 MPa lub wartości wyższe. W podsumowaniu etapu odniesiono to do kamieni milowych: uzyskano ponad 3 tony końcowego granulatu, w tym 500 kg preparatu immobilizowanego na zeolicie, oraz redukcję wymywania nawet na poziomie 99% dla niektórych metali.
TRZECI ETAP
Trzeci etap obejmował sprawdzenie technologii w warunkach przemysłowych i terenowych. Przeskalowano produkcję biopreparatów i ich immobilizację, a następnie wytworzono około 20 ton każdego z granulatów G1 i G2. Granulaty domieszkowano preparatem zimmobilizowanych mikroorganizmów tak, aby liczba komórek przypadających na gram kruszywa wynosiła 10 000. Tym samym zrealizowano kamień milowy dotyczący uzyskania kruszywa w ilości minimum 2 ton z wymaganą liczebnością mikroorganizmów.
Na poletkach przemysłowych wykonano badania nośności metodą VSS. Dla piasku równoziarnistego z dodatkiem granulatu G1 i 3% cementu uzyskano wartości E₂ na poziomie 141–161 MPa. Dla piasku gliniastego dodatek G1 pozwolił uzyskać E₂ na poziomie 161–173 MPa, a wariant z G2 i 3% cementu osiągnął 225–250 MPa. Wyniki te odnoszą się do kamienia milowego polegającego na podniesieniu parametrów wytrzymałościowych gruntu i uzyskaniu wtórnych modułów odkształcenia na poziomie 50–80 MPa w badaniach polowych.
Dodatkowo w warunkach rzeczywistej inwestycji sprawdzono podłoże stabilizowane cementem z zastosowaniem granulatu G2. W badaniu VSS uzyskano wartości E₂ od 333 do 429 MPa, a w raporcie wskazano bardzo wysoką nośność, korzystne parametry odkształceniowe i prawidłowe zagęszczenie warstwy.

-
Opracowanie oraz wdrożenie całkowicie nowego produktu w postaci mieszanki z wykorzystaniem przetworzonego granulatu przeznaczonej zarówno do stabilizacji gruntów zanieczyszczonych metalami ciężkimi.
Firma ECO RGS uzyskała dotację z Unii Europejskiej w ramach Programu Fundusze Europejskie dla Mazowsza 2021-2027 na projekt „Opracowanie oraz wdrożenie całkowicie nowego produktu w postaci mieszanki z wykorzystaniem przetworzonego granulatu przeznaczonej zarówno do stabilizacji gruntów zanieczyszczonych metalami ciężkimi.”
W ramach projektu opracowane zostaną receptury wytwarzania z odpadów (w tym odpadów niebezpiecznych) granulatów. Przygotowane granulaty zostaną zmodyfikowane przy pomocy preparatu mikrobiologicznego z przeznaczeniem do rewitalizacji obszarów poprzemysłowych. W trakcie trwania projektu dopracowane zostaną procesy namnażania i immobilizacji preparatów mikrobiologicznych, których zadaniem jest zmniejszanie mobilności metali w zanieczyszczonym gruncie. Działanie wzbogaconych mikrobiologicznie granulatów zostanie sprawdzone i zoptymalizowane zarówno w skali laboratoryjnej, półtechnicznej jak i przemysłowej. Badania prowadzone będą na różnych typach geologicznych gruntu, takich jak piaski równoziarniste, piaski pylaste, gliny piaszczyste, czy piaski gliniaste. Działanie preparatów będzie ewaluowane na podstawie pomiarów parametrów wytrzymałościowych oraz mobilności metali w wybranych gruntach.
Wyniki projektu, czyli technologia stabilizacji gruntu za pomocą zmodyfikowanej mieszanki stabilizującej, zostaną wdrożone w naszym przedsiębiorstwie. Do potencjalnych odbiorców technologii należą przede wszystkim wytwórcy odpadów niebezpiecznych, z których wytwarzany będzie granulat oraz podmioty zainteresowane stabilizacją gruntów, w tym gruntów zanieczyszczonych metalami ciężkimi. Dzięki wykorzystaniu technologii możliwa będzie równoczesna stabilizacja zanieczyszczenia metalami oraz stabilizacja geotechniczna gruntu.
Celem projektu jest wytworzenie innowacyjnego produktu oraz technologii jego zastosowania, który pozwoli na równoczesną stabilizację gleby pod względem chemicznym jak i geotechnicznym.
Wynikiem projektu będzie wytworzenie produktu i technologii jego zastosowania, którego użycie pozwoli na chemiczną, biologiczną i geotechniczną stabilizację gruntów. Dzięki zastosowaniu jednego produktu możliwe będzie obniżenie mobilności metali ciężkich o około 75% w fazie luźno związanej a równocześnie polepszenia parametrów wytrzymałościowych gruntu takich jak poprawa nośności. Dzięki zastosowaniu produktu możliwe będzie uzyskanie wtórnych modułów nośności wynoszących 50 – 80 MPa. Stabilizacja metali pozwoli na odnowienie mikrobiomu glebowego, co przyczyni się do efektywnego zachodzenia procesów bioremediacyjnych in situ oraz pozwoli na ponowne zagospodarowanie niektórych terenów, które nie mogłyby zostać wykorzystane.
#FunduszeUE #FunduszeEuropejskie
Wartość projektu:
Wydatki ogółem
5 551 840,00 PLN
Wydatki kwalifikowalne
4 754 660,00 PLN
Wysokość wkładu z Funduszy Europejskich: 3 180 021,00 PLN
-
Etap I – Od koncepcji do sprawdzonych receptur
Pierwszy etap projektu miał charakter laboratoryjny. Jego celem było stworzenie podstaw technologii: opracowanie receptur granulatów, sprawdzenie ich właściwości oraz zweryfikowanie, czy połączenie materiałów odpadowych z preparatami mikrobiologicznymi może skutecznie ograniczać mobilność metali ciężkich w gruncie.
Prace prowadzono w małej skali, aby sprawdzić poprawność koncepcji. Równolegle rozwijano biologiczną i materiałową część rozwiązania oraz oceniano wpływ przygotowanych mieszanek na właściwości gruntów.

Zakres projektu
Opracowanie oraz wdrożenie całkowicie nowego produktu w postaci mieszanki z wykorzystaniem przetworzonego granulatu przeznaczonej do stabilizacji gruntów zanieczyszczonych metalami ciężkimi.
Stabilizacja metali z wykorzystaniem mikroorganizmów
Do badań wybrano cztery rodzaje gruntów: piasek równoziarnisty, piasek gliniasty, piasek pylasty oraz grunt antropogeniczny. W kontrolowany sposób zanieczyszczono je cynkiem, kadmem, miedzią, niklem i ołowiem. Większość metali znajdowała się w fazie stosunkowo łatwo wymywalnej, co pozwalało w wymagających i powtarzalnych warunkach ocenić skuteczność ich zatrzymywania.
Kluczowym elementem badań były preparaty mikrobiologiczne oparte na bakteriach ureolitycznych. Mikroorganizmy immobilizowano, czyli osadzano, na dwóch typach nośników: zeolicie i biowęglu.


Wyniki badań laboratoryjnych
Po wprowadzeniu preparatów do zanieczyszczonych gruntów zaobserwowano wyraźne ograniczenie ilości metali pozostających w fazie wodnej. W najskuteczniejszych wariantach ilość wymywanych metali spadała do poziomu poniżej 1% wartości obserwowanej w próbach kontrolnych.
Efektywność zależała zarówno od rodzaju gruntu, jak i zastosowanego nośnika. W wielu wariantach szczególnie dobre rezultaty uzyskiwano dla preparatu immobilizowanego na zeolicie. Z tego powodu do dalszych etapów prac wybrano właśnie zeolit.
Od odpadów do powtarzalnego granulatu
Równolegle rozwijano technologię wytwarzania granulatu. Wykonano około 60 próbnych mieszanek, analizując ich wilgotność, podatność na granulację, zachowanie w kontakcie z wodą oraz wymywalność zanieczyszczeń.
Opracowanie i wybór receptur
Opracowano procedurę prowadzenia procesu technologicznego, w tym kolejność dozowania składników i zakres wilgotności pozwalający uzyskać powtarzalną, zgranulowaną strukturę materiału.
Spośród testowanych wariantów wytypowano trzy receptury: G1, G2 i G3. Przy wyborze uwzględniano między innymi odporność na działanie wody. Wybrane materiały zachowywały zgranulowaną postać po teście wymywania. Każdą z mieszanek przygotowano następnie w większej, około 1,5-tonowej partii przeznaczonej do dalszych badań.

Kontrola jakości surowców
Istotnym elementem prac była kontrola jakości surowców odpadowych. Największym wyzwaniem przy doborze strumieni materiałowych okazały się przede wszystkim chlorki, siarczany i fluorki.
Wyniki pozwoliły wypracować sposób kontroli surowców. Pokazały również, że mimo naturalnej zmienności odpadów możliwe jest uzyskiwanie powtarzalnych parametrów produktu końcowego.
Wpływ granulatu na właściwości gruntu
Druga część etapu obejmowała szeroki zakres badań geotechnicznych: analizę uziarnienia, badania Proctora, CBR, czyli kalifornijskiego wskaźnika nośności, wytrzymałości na ściskanie oraz odporności na działanie mrozu.
Badania pozwoliły określić optymalną wilgotność i warunki zagęszczania, a także rzeczywisty wpływ granulatu na właściwości mechaniczne różnych typów gruntów.
Znaczenie rodzaju podłoża
Skuteczność granulatu była silnie uzależniona od rodzaju podłoża. Szczególnie obiecujące rezultaty uzyskano dla piasków równoziarnistych. Już dodatek granulatu na poziomie 5–10% pozwalał w wielu wariantach osiągać wartości CBR powyżej 40%.
W przypadku gruntów bardziej wymagających najlepsze parametry uzyskiwano w układach łączących grunt, granulat i niewielki dodatek spoiwa cementowego. Wyniki wskazywały więc na potrzebę dopasowania składu mieszanki do badanego podłoża.
Badania umożliwiły wskazanie najbardziej perspektywicznych receptur oraz odrzucenie wariantów, które nie zapewniały odpowiedniej trwałości lub mrozoodporności. Do kolejnego etapu skierowano rozwiązania o największym potencjale technologicznym.
Co udało się osiągnąć
Etap I pozwolił przejść od koncepcji do konkretnych receptur materiałowych i biologicznych. Potwierdzono możliwość znaczącego ograniczenia wymywania metali ciężkich w warunkach laboratoryjnych, opracowano powtarzalny proces produkcji granulatów oraz wytypowano mieszanki poprawiające właściwości geotechniczne wybranych gruntów.
Od laboratorium do poletek doświadczalnych
Wyniki pierwszego etapu stały się punktem wyjścia do przeniesienia rozwiązania z laboratorium na poletka doświadczalne. Kolejny krok miał pozwolić na sprawdzenie technologii w warunkach znacznie bliższych rzeczywistym zastosowaniom.


-
Granulaty do stabilizacji gruntów
Kolejne etapy projektu połączyły rozwój preparatów mikrobiologicznych, produkcję granulatów i badania terenowe. Sprawdzono zarówno ograniczanie wymywania metali ciężkich, jak i poprawę właściwości mechanicznych gruntów. Wyniki umożliwiły zwiększenie skali produkcji oraz przejście do wdrożenia, wspartego zakupem elektrycznych maszyn budowlanych.
Etap II i zwiększenie skali produkcji
Po zakończeniu prac laboratoryjnych technologię zweryfikowano w skali półtechnicznej. Przygotowano ponad 3 tony końcowego granulatu, w tym około 500 kg preparatu z mikroorganizmami immobilizowanymi na zeolicie. Osiągnięto zakładaną liczebność co najmniej 10 000 komórek mikroorganizmów na gram materiału.
Immobilizacja polegała na osadzeniu mikroorganizmów na nośniku. Badania potwierdziły przydatność zarówno biowęgla, jak i zeolitu. W procesie produkcyjnym szczególnie korzystne okazało się zatrzymywanie wilgoci przez zeolit, sprzyjające utrzymaniu wymaganej liczebności mikroorganizmów.

Ograniczenie wymywania metali ciężkich
Preparaty sprawdzono na poletkach z piaskiem pylastym celowo zanieczyszczonym metalami ciężkimi. Porównano warianty z granulatem, kruszywem i zeolitem oraz z bakteriami w formie wolnej i immobilizowanej. W najskuteczniejszych układach z bakteriami na zeolicie redukcja wymywania dochodziła do około 99% względem kontroli.
Dla cynku, niklu, kadmu i miedzi ilość metalu pozostającego w fazie wodnej często spadała poniżej 1% wartości kontrolnej. Sam zeolit był mniej skuteczny, co wskazywało na istotny udział mikroorganizmów w uzyskanym efekcie. Wynik dotyczy badanych wariantów i warunków doświadczenia.
Etap II i weryfikacja na poletkach
W skali tonowej wytwarzano mieszanki G1, G2 i G3, porównując ich właściwości z wcześniejszymi partiami. Kontrola obejmowała między innymi suchą masę, rozpuszczony węgiel organiczny, chlorki, fluorki, siarczany oraz metale i metaloidy. Potwierdzono powtarzalność parametrów materiału końcowego mimo zmienności surowców odpadowych.
Mieszanie i przygotowanie podłoża
Granulaty zastosowano na poletkach stabilizowanych na głębokość około 30–40 cm. Przygotowanie warstwy oraz kontrola wilgotności i zagęszczania pozwoliły sprawdzić rozwiązanie w warunkach bliższych rzeczywistym robotom ziemnym. Parametry podłoża oceniano za pomocą płyty VSS, oznaczając przede wszystkim wtórny moduł odkształcenia E₂.

Poprawa parametrów gruntu
Badany wariant E₂ przed stabilizacją E₂ po stabilizacji Piasek pylasty i 10% G1 ok. 55 MPa ok. 80 MPa Piasek pylasty i 10% G2 ok. 55 MPa ok. 73 MPa Grunt antropogeniczny z granulatami i cementem ok. 38 MPa 150–188 MPa E₂ opisuje reakcję podłoża na ponowne obciążenie w badaniu płytą. Uzyskane wartości wskazały na poprawę sztywności badanych warstw. Dodatkowe wzrosty obserwowano w wybranych mieszankach z niewielkim udziałem cementu. Rezultaty zależały od rodzaju gruntu, składu mieszanki i sposobu wykonania stabilizacji.
Wybór wariantów do dalszych prac
Do kolejnego zwiększenia skali wskazano przede wszystkim granulat G1 z piaskiem równoziarnistym oraz G2 z piaskiem gliniastym, także w wariantach z cementem. Osiągnięto wymaganą skalę wytwarzania preparatu, liczebność mikroorganizmów oraz zakładane co najmniej 75-procentowe ograniczenie wymywania metali w badanych rozwiązaniach. Etap półtechniczny dostarczył podstaw do prób przemysłowych.
Etap III i skala przemysłowa
Trzeci etap służył pełnoskalowej weryfikacji procesu: od wytworzenia granulatu i wzbogacenia go preparatem mikrobiologicznym po zastosowanie w gruncie. Ilości materiału oraz organizację robót dostosowano do warunków spotykanych podczas rzeczywistych prac ziemnych.
Około 40 ton granulatów
Produkcję skoncentrowano na dwóch recepturach: G1 i G2. Wytworzono około 20 ton każdego granulatu. Równolegle zwiększono skalę namnażania i immobilizacji mikroorganizmów. Materiał domieszkowano preparatem biologicznym tak, aby uzyskać zakładaną liczebność 10 000 komórek na gram.
Przejście od kilogramowych i kilkutonowych partii do takiej wielkości produkcji umożliwiło przygotowanie pełnowymiarowych poletek i wykorzystanie standardowego sprzętu budowlanego. Sprawdzono w ten sposób możliwość prowadzenia procesu w warunkach odpowiadających zastosowaniom przemysłowym.

Pięć pełnowymiarowych poletek
Wykonano pięć poletek o powierzchni około 110–120 m² każde. Warstwy stabilizowano na głębokość 30–40 cm, mieszając mechanicznie granulat z gruntem i zagęszczając przygotowane podłoże ciężkim sprzętem. Badania VSS pozwoliły określić moduły odkształcenia E₁ i E₂ oraz ocenić jakość zagęszczenia.
Kontrola jakości w większej skali
Utrzymano kontrolę gruntów oraz wyprodukowanych granulatów. Przebadano 15 próbek gruntów pod kątem metali i zanieczyszczeń organicznych. Według dokumentacji etapu nie stwierdzono przekroczeń wartości przyjętych dla gruntów grupy IV. Kontrola granulatów nie wykazała przekroczeń względem zastosowanych kryteriów dla odpadów innych niż niebezpieczne.
Zestawienie kontroli materiałowej z badaniami wykonanych warstw umożliwiło ocenę zarówno powtarzalności produktu, jak i jego zachowania w podłożu. Kolejnym sprawdzianem było zastosowanie granulatu poza poletkami, podczas rzeczywistej inwestycji budowlanej.
Etap III i wyniki badań podłoża
Badania pełnowymiarowych poletek potwierdziły możliwość znacznego zwiększenia wartości E₂. Efekt zależał od rodzaju gruntu, receptury i udziału granulatu, dodatku cementu oraz warunków przygotowania i dojrzewania warstwy.
Wariant na poletku E₂ gruntu wyjściowego E₂ po stabilizacji Piasek równoziarnisty i 15% G1 oraz 3% cementu 28–33 MPa 141–161 MPa Piasek gliniasty i 15% G1 bez cementu ok. 32 MPa 161–173 MPa Wariant z 20% G2 i 3% cementu — 225–250 MPa Dla piasku gliniastego poprawę uzyskano bez dodatkowego spoiwa cementowego. Dokumentacja wskazuje na znaczenie czasu dojrzewania warstwy i właściwości granulatu związanych z regulacją wilgotności gruntu. Wyniki dotyczą opisanych wariantów; nie stanowią uniwersalnych parametrów każdego podłoża.

Sprawdzenie podczas rzeczywistej inwestycji
Granulat G2 zastosowano do stabilizacji podłoża pod obiekt usługowo-magazynowy. Warstwę z gruntu spoistego, granulatu i cementu przygotowano w warunkach robót budowlanych. W trzech pomiarach VSS uzyskano E₂ równe 333, 375 i 429 MPa oraz wskaźniki odkształcenia I₀ w zakresie 1,8–2,1.
Perspektywiczne zastosowania
Wyniki wskazały możliwość wykorzystania granulatów jako dodatków poprawiających właściwości gruntów, zwłaszcza w warstwach poniżej strefy przemarzania. Do perspektywicznych obszarów należą ostatnie warstwy robót ziemnych i podbudowy pod posadzki hal. Dobór rozwiązania wymaga uwzględnienia właściwości konkretnego gruntu oraz warunków wykonania warstwy.
Etap IV i elektryczna ładowarka
Etap wdrożeniowy obejmował zakup środków trwałych potrzebnych do obsługi procesu produkcyjnego. Elektryczna ładowarka kołowa SANY oraz elektryczna kruszarka szczękowa tworzą zaplecze do przygotowania materiałów, obsługi instalacji i zagospodarowania gotowych produktów.
Przygotowanie materiału i obsługa instalacji
Ładowarka SANY będzie wykorzystywana przy produkcji granulatów i codziennej pracy instalacji. Wraz z maszyną zakupiono łyżkę przesiewająco-rozdrabniającą, przeznaczoną do selekcji odpadów i ich przygotowania do dalszego procesu. Wyposażenie to rozszerza zakres prac możliwych do wykonania jednym urządzeniem.

Parametry i wyposażenie
Masa ładowarki wynosi około 21 ton, a pojemność łyżki około 3 m³. W materiale projektowym wskazano około 8 godzin pracy na baterii. Z maszyną zakupiono szybką ładowarkę oraz łyżkę przesiewająco-rozdrabniającą. Napęd elektryczny wspiera ograniczanie emisji związanych z pracą urządzenia na terenie instalacji.
Rola w cyklu produkcyjnym
Do zadań maszyny należą napełnianie koszy zasypowych, przemieszczanie materiałów, przesypywanie produktu do boksów oraz załadunek samochodów gotowym granulatem lub kruszywem. Ładowarka będzie też wykonywać prace pomocnicze, łącząc przygotowanie surowców z logistyką produktu końcowego.
Zakup zapewnia wyposażenie potrzebne do praktycznego wykorzystania wyników prac badawczo-rozwojowych. Umożliwia organizację przepływu materiału między kolejnymi operacjami i obsługę produkcji w większej skali.
Etap IV i elektryczna kruszarka
Drugim elementem wdrożenia jest elektryczna kruszarka szczękowa. Maszyna umożliwia przygotowanie odpadów do przetworzenia oraz odpowiednie przygotowanie granulatu przed zastosowaniem. Uzupełnia zadania ładowarki w zakresie obróbki materiałów.
Kruszenie i rozdział materiału
Urządzenie o masie około 19 ton ma elektryczny napęd kruszenia i podwozie gąsienicowe. Wyposażono je w separator magnetyczny, możliwość sterowania pilotem oraz dodatkowy podajnik taśmowy na drobną frakcję. Taki zestaw funkcji wspiera przygotowanie i rozdział przetwarzanego materiału.

Produkcja i rozwój usług
Kruszarka będzie wykorzystywana na potrzeby spółki, a także do świadczenia usług innym podmiotom. Zakup rozszerza możliwości przedsiębiorstwa o nowe produkty i usługi oraz zapewnia zaplecze do wdrożenia technologii rozwijanej w projekcie.
Od badań do wdrożenia
Etap II potwierdził możliwość zwiększenia skali produkcji preparatów i granulatów oraz ich zastosowania na poletkach. Etap III przyniósł produkcję przemysłową i weryfikację właściwości wykonanych warstw, również podczas rzeczywistej inwestycji. Etap IV uzupełnił te wyniki o wyposażenie potrzebne do wdrożenia.
Projekt połączył dwa kierunki rozwoju: ograniczanie mobilności metali ciężkich z wykorzystaniem preparatów mikrobiologicznych oraz poprawę właściwości mechanicznych gruntów za pomocą granulatów. Zakup maszyn wspiera wykorzystanie opracowanych rozwiązań w działalności przedsiębiorstwa.
Materiał informacyjny ECO RGS dotyczący etapów II–IV projektu.
