PIERWSZY ETAP
Pierwszy etap polegał na sprawdzeniu rozwiązania w skali laboratoryjnej. Skażono cztery typy gruntów: piasek równoziarnisty, piasek gliniasty, piasek pylasty oraz grunt antropogeniczny, wykorzystując cynk, kadm, miedź, nikiel i ołów. Następnie oceniano, czy zastosowanie preparatów bakteryjnych immobilizowanych na nośnikach, takich jak zeolit i biowęgiel, może ograniczyć wymywanie metali z gruntu. W wynikach badań wykazano istotne ograniczenie ilości metali pozostających w fazie wodnej względem kontroli, przy czym skuteczność zależała od rodzaju gruntu i zastosowanego nośnika.
W tym etapie prowadzono również prace nad recepturami granulatów i mieszanek gruntowo-granulatowych. Wytypowano receptury, które mogły być kierowane do dalszych badań, a w podsumowaniu etapu wskazano realizację kamieni milowych: uzyskanie kruszywa z liczebnością mikroorganizmów minimum 10 000 komórek/g materiału, uzyskanie minimum 75% zmniejszenia wymywania metali w fazie luźno związanej oraz opracowanie recept stabilizacji gruntu poprawiających jego parametry wytrzymałościowe.
DRUGI ETAP
Drugi etap był przeniesieniem wybranych rozwiązań ze skali laboratoryjnej na poletka doświadczalne. Badania prowadzono między innymi na piasku pylastym skażonym metalami ciężkimi. W wariantach z dodatkiem granulatu i preparatów bakteryjnych immobilizowanych na zeolicie udział metali pozostających w fazie wodnej był bardzo niski, a w raporcie wskazano, że na tych przykładach osiągnięto kamień milowy dotyczący stabilizacji metali w gruncie.
W etapie II przygotowano również granulaty wzbogacone preparatami bakteryjnymi. W końcowym preparacie uzyskano liczebności odpowiadające 10⁷ komórek bakteryjnych dla zeolitu oraz 10⁶ dla biowęgla, a oba preparaty wykazywały aktywność ureolityczną, prowadzącą do podniesienia pH powyżej 9.
W części geotechnicznej wykonano badania polowe VSS i PD. W raporcie wskazano, że wszystkie badane warianty dla piasku pylastego i gruntu antropogenicznego osiągnęły wymagany moduł odkształcenia E₂ w przedziale 50–80 MPa lub wartości wyższe. W podsumowaniu etapu odniesiono to do kamieni milowych: uzyskano ponad 3 tony końcowego granulatu, w tym 500 kg preparatu immobilizowanego na zeolicie, oraz redukcję wymywania nawet na poziomie 99% dla niektórych metali.
TRZECI ETAP
Trzeci etap obejmował sprawdzenie technologii w warunkach przemysłowych i terenowych. Przeskalowano produkcję biopreparatów i ich immobilizację, a następnie wytworzono około 20 ton każdego z granulatów G1 i G2. Granulaty domieszkowano preparatem zimmobilizowanych mikroorganizmów tak, aby liczba komórek przypadających na gram kruszywa wynosiła 10 000. Tym samym zrealizowano kamień milowy dotyczący uzyskania kruszywa w ilości minimum 2 ton z wymaganą liczebnością mikroorganizmów.
Na poletkach przemysłowych wykonano badania nośności metodą VSS. Dla piasku równoziarnistego z dodatkiem granulatu G1 i 3% cementu uzyskano wartości E₂ na poziomie 141–161 MPa. Dla piasku gliniastego dodatek G1 pozwolił uzyskać E₂ na poziomie 161–173 MPa, a wariant z G2 i 3% cementu osiągnął 225–250 MPa. Wyniki te odnoszą się do kamienia milowego polegającego na podniesieniu parametrów wytrzymałościowych gruntu i uzyskaniu wtórnych modułów odkształcenia na poziomie 50–80 MPa w badaniach polowych.
Dodatkowo w warunkach rzeczywistej inwestycji sprawdzono podłoże stabilizowane cementem z zastosowaniem granulatu G2. W badaniu VSS uzyskano wartości E₂ od 333 do 429 MPa, a w raporcie wskazano bardzo wysoką nośność, korzystne parametry odkształceniowe i prawidłowe zagęszczenie warstwy.
